مىكوشم » . « بد كينه ، در پى زيان رساندن به من است و آن چيزى است كه من در پى بىآن نيستم » . « او مگسهاى شرّ را در اطرافم مىبيند كه صدا مىكنند ، آنها را دور نمىسازد » . « هرگاه كينهء دلها آرام شود ، وى همچنان دست به كار آتش افروزى آن است » . « آيا از عقل خود سود نمىبرد و آيا از خردش يارى نمىجويد ؟ » . « آيا نمىبيند كه از كارهايش چگونه بدى به او بازمىگردد ؟ » . « پروردگارم در برابر آنچه از آن بيمناكم براى من كافى باشد و ستم براى او بس است » . « و كم است آنكه به او ستم شود و خداوند پروردگارش به داد او نرسد » . ( 1 ) امام عليه السّلام در اين ابيات ، دربارهء يكى از سرشتهاى شرورانهء انسان سخن گفته كه عبارت از « ستم » مىباشد كه هر كس به آن آلوده شود ، پيوسته اقدام به ناسزاگويى برادر خود و تعدى بر وى و تباه ساختن كار وى مىكند و اينكه هرگاه كينهء دلها آرام گيرد ، مىكوشد آنها را بر افروزاند تا به ستم و تعدى خود برسد . امام عليه السّلام چنين كسى را پند مىدهد كه اگر به عقل خود مراجعه كند و در وضع خود بينديشد ، در مىيابد كه ستم نمودن وى نسبت به برادرش ، به خود او بازمىگردد و زيانها و گناهانش به او مىرسد و طبيعى است كه اگر انديشه در آن را ادامه دهد ، بنا به آنچه علماى اخلاق بدان نظر داده‌اند . اين صفت بد را از نفس خود ريشه كن مىسازد . ( 2 ) 7 - « ابو الفرج اصفهانى » ادعا كرده است كه امام حسين عليه السّلام اين دو بيت را